Sue de Coq
W skrócie: weź otwarte komórki tam, gdzie blok przecina wiersz albo kolumnę, dołóż jedną lub dwie komórki z reszty bloku i jedną lub dwie z reszty linii — i policz. Jeśli grupa trzyma dokładnie tyle kształtów, ile ma komórek, a pomocnicy z bloku i pomocnicy z linii nie dzielą żadnego kształtu, to każdy kształt grupy jest w niej już zużyty — więc znika z reszty tej jednostki, w której utknął.
Jak wygląda Sue de Coq
Dwie albo trzy komórki, w których blok przecina linię, to jedyne komórki na planszy należące jednocześnie do obu jednostek — dlatego tyle technik właśnie tam zaczyna. Redukcja blok/linia przesuwa przez nie jeden kształt między jednostkami. Sue de Coq przesuwa od razu całą garść: traktuje przecięcie i po jednym zbiorze pomocniczym w każdej jednostce jako jedną grupę, która musi połknąć cały swój zapas kształtów.
Policz to. Cztery komórki, cztery kształty i w żadnej z tych czterech nie ma kształtu spoza zapasu — każda komórka bierze więc inny i wszystkie cztery kształty są rozdane. Dwie z tych czterech trzymają tylko romb i gwiazdę, więc plus i pierścień muszą trafić do pozostałych dwóch, a te obie stoją w kolumnie. Kolumna ma już zatem swój plus i swój pierścień, a każda inna jej komórka traci oba.
Jak używać Sue de Coq
- Wybierz zatłoczone przecięcie. Znajdź blok oraz wiersz albo kolumnę, które przecinają się w dwóch lub trzech wciąż otwartych komórkach. Wypisz każdy kształt, jaki te komórki mogą przyjąć — ten zapas musi rozliczyć reszta wzoru. Jeśli zapas ma mniej niż dwa kształty ponad liczbę komórek przecięcia, szukaj dalej.
- Uzupełnij stronę bloku. Poszukaj w reszcie bloku jednej lub dwóch komórek, których wszyscy kandydaci pochodzą z zapasu. To twoi pomocnicy z bloku, a jakiekolwiek kształty wezmą, blok ma je już zużyte.
- Uzupełnij stronę linii. To samo w reszcie linii, z jedną dodatkową zasadą: pomocnicy z linii nie mogą dzielić żadnego kształtu z pomocnikami z bloku. Gdyby się pokrywali, obie strony mogłyby wziąć ten sam kształt i całe liczenie się sypie.
- Sprawdź liczbę, potem wykreślaj. Komórki przecięcia i oba zbiory pomocnicze muszą dawać razem dokładnie tyle komórek, ile zapas ma kształtów. Kiedy się zgadza: usuń z reszty bloku każdy kształt zapasu, którego nie mogą trzymać pomocnicy z linii, a z reszty linii każdy, którego nie mogą trzymać pomocnicy z bloku.
Obie połowy działają naraz i właśnie to sprawia, że wzór jest wart wysiłku — choć na większości plansz coś daje tylko jedna z nich, jak na figurze powyżej. Sprawdź mimo to obie: to wykreślenie, którego nie szukałeś, zwykle odblokowuje łamigłówkę.
Sue de Coq a redukcja blok/linia
Obie zaczynają w tym samym miejscu i kończą na bardzo różnej głębokości. Redukcja blok/linia zadaje jedno pytanie o jeden kształt: czy utknął w przecięciu? Sue de Coq pyta naraz o wszystkie kształty przecięcia i odpowiada, znajdując w obu jednostkach komórki, które zbierają resztki. Dlatego z jednego wzoru potrafi wykreślać w obu jednostkach — i dlatego opłaca się dopiero wtedy, gdy wszystkie pytania o pojedynczy kształt zostały już zadane.
Znajdź Sue de Coq na własnej planszy
Wklej sudoku, a ta strona poszuka w nim Sue de Coq — ten sam wzorzec co wyżej, tylko na twojej planszy zamiast naszej. Nic nie jest wysyłane, wszystko działa w twojej przeglądarce.
Najczęściej zadawane pytania
Skąd ta nazwa?
Od forumowego pseudonimu osoby, która opisała tę technikę w 2005 roku na forum Sudoku Programmers. To nazwa własna, nie opis — dlatego w każdym języku zostaje taka sama. Kto nie lubi nazywać technik od ludzi, mówi „two-sector disjoint subsets”: dokładnie to, co technika robi, i nikt tego nie zapamiętuje.
Dlaczego oba zbiory pomocnicze muszą być rozłączne?
Bo komórka pomocników z bloku i komórka pomocników z linii nie widzą się nawzajem — nie dzielą ani wiersza, ani kolumny, ani bloku. Każda inna para komórek we wzorze dzieli. Gdyby oba zbiory mogły wziąć ten sam kształt, kształt ten mógłby pojawić się w grupie dwa razy, liczba komórek przestałaby wymuszać jeden kształt na komórkę i całe rozumowanie upada.
A jeśli jeden ze zbiorów pomocniczych jest pusty?
Wtedy to nie jest Sue de Coq. Bez pomocników z linii grupa leży w całości w bloku i jest tam po prostu gołym podzbiorem; bez pomocników z bloku jest gołym podzbiorem w linii. Oba warto dostrzegać, ale oba znasz od kilku poziomów i żaden nie potrzebuje przecięcia.
Czy to nie jest technika almost locked sets?
Jest — to dwa almost locked sets podwójnie związane przez przecięcie, a solvery z łańcuchami ALS często znajdują ją bez osobnej reguły. Osobną stronę dostaje dlatego, że jej geometria jest ustalona: blok, linia i komórki ich przecięcia dają się przeszukać wzrokiem, a dowolna para almost locked sets nie.
Jak często naprawdę się trafia?
Rzadko, i rzadziej, niż się wydaje: na wielu planszach, które ją zawierają, coś prostszego dochodzi do tych samych wykreśleń. Plansza powyżej celowo do nich nie należy — żadna z dwudziestu dwóch prostszych technik, które zna form9, nie wykreśla tam plusa. Jeśli wolisz, żeby sprawdził to ktoś inny, solver sudoku przechodzi planszę technika po technice i nazywa każdy ruch.