Pary zdalne
Krótko: znajdź cztery lub więcej komórek noszących dokładnie te same dwie kandydatury, połączonych tak, że każda widzi następną. Wzdłuż tego łańcucha oba kształty muszą się przeplatać. Jeśli łańcuch ma parzystą liczbę komórek, jego końce są przeciwne — więc żadna komórka widząca oba końce nie może pomieścić żadnego z tych kształtów.
Jak wyglądają pary zdalne
To pierwszy prawdziwy łańcuch na tej stronie. Wszystko wcześniej ma ustaloną formę — prostokąt, oś ze skrzydłami — ale łańcuch par zdalnych może wędrować gdziekolwiek po planszy, byle każda komórka widziała następną i wszystkie nosiły te same dwie kandydatury.
Skoro końce są przeciwne, jeden z nich jest trójkątem, a drugi gwiazdą — tylko nie wiadomo, w którą stronę. To wystarczy: komórka widząca oba końce widzi oba kształty, jakkolwiek by nie wypadło.
Jak wykorzystać pary zdalne
- Pogrupuj identyczne pary. Znajdź każdą komórkę noszącą dokładnie te same dwa kształty — nie po prostu dwóch kandydatów, ale te same dwa. Trzy albo cztery takie na planszy to norma; do użytecznego łańcucha potrzebujesz co najmniej czterech.
- Połącz je w łańcuch. Łącz komórki, które się widzą. Łańcuch nie musi być prosty ani schludny; musi tylko być spójny, a każdy krok dzielić wiersz, kolumnę lub blok.
- Policz komórki. Potrzebujesz liczby parzystej — cztery, sześć, osiem. Przy parzystej oba końce są zmuszone do przeciwnych kształtów. Łańcuch nieparzysty czyni końce takimi samymi, co niczego tu nie dowodzi.
- Wykreśl oba kształty w komórkach widzących oba końce. Usuń oba kandydatury z każdej komórki dzielącej jednostkę z obydwoma końcami. To niezwykle mocne: większość technik usuwa jeden kształt, ta usuwa dwa i często rozwiązuje komórkę od razu.
Pary zdalne to najłagodniejsze wprowadzenie do logiki łańcuchów, bo każda komórka łańcucha wygląda tak samo. Kolejny krok to proste kolorowanie, które łączy w łańcuch jeden kształt przez komórki, które wcale nie muszą do siebie pasować.
Pary zdalne a gołe pary
Goła para to dwie identyczne komórki dwukandydatowe dzielące jednostkę, i czyści te dwa kształty z reszty tej jednostki. Pary zdalne używają tego samego rodzaju komórek, ale komórki nie dzielą wszystkie jednej jednostki — tworzą zamiast tego ścieżkę przez planszę. Wykreślenie nie dotyczy więc żadnej jednostki: ląduje na tych komórkach, które akurat widzą oba końce, a te mogą leżeć daleko od każdej komórki łańcucha.
Znajdź Pary zdalne na własnej planszy
Wklej sudoku, a ta strona poszuka w nim Pary zdalne — ten sam wzorzec co wyżej, tylko na twojej planszy zamiast naszej. Nic nie jest wysyłane, wszystko działa w twojej przeglądarce.
Najczęściej zadawane pytania
Dlaczego łańcuch potrzebuje parzystej liczby komórek?
Bo kształty się przeplatają. Przy czterech komórkach wzór biegnie A, B, A, B — końce się różnią. Przy pięciu biegnie A, B, A, B, A i końce są takie same, co nie mówi nic użytecznego o komórce widzącej oba. Licz komórki, nie połączenia, i sprawdź parzystość, zanim cokolwiek wykreślisz.
Czy wszystkie komórki naprawdę muszą mieć identycznych kandydatów?
Przy parach zdalnych tak — dokładnie te same dwa kształty w każdej komórce. Jeśli komórka ma trzeciego kandydata, przeplatanie się łamie, bo ta komórka mogłaby nie być żadnym z kształtów. Łańcuchy tolerujące niedopasowane komórki istnieją, ale to inna, ogólniejsza technika.
Czy łańcuch może się rozgałęziać?
Na etapie nauki trzymaj go jako jedną ścieżkę. Rozgałęzienia to moment, w którym przejmuje kolorowanie: obsługuje całą spójną sieć naraz, a nie jedną trasę przez nią, co jest mocniejsze, ale wymaga prowadzenia dwóch znaczników.
Dlaczego to mocniejsze niż większość technik?
Bo usuwa z każdej trafionej komórki dwóch kandydatów naraz, a nie jednego. Komórka widząca oba końce łańcucha widzi oba kształty, więc oba znikają — co często sprowadza komórkę trzykandydatową do singla i uruchamia kaskadę.